In Algemeen
Het ging gisterochtend naar de stad van Wilmink, Ik Ik Ik Jan Cremer en de beide Gert Jannen; Gert-Jan ‘gaat het weer een beetje, meneer’ Dröge en Gertjan Verbeek. De laatste weliswaar geboren in Deventer, maar opgegroeid bij het Diekman. En natuurlijk de stad van een kersverse halvefinalist van de TOTO KNVB beker, of zoals diezelfde Wilmink dichtte:
Het is het eindpunt van de trein,
bijna geen mens hoeft er te zijn,
bijna geen hond gaat zover mee:
Enschede.
Maar wij waren er toch maar. Het terrein rond het Diekman ademt historie. De betonnen constructie bij voorheen de ingang van het oude stadion staat er nog en herinnert aan mooie tijden. We lopen over de voetsporen van Epi Drost, Aad Kila en Jan Sörensen. Onder andere. En sommige fans van het eerste uur dissen leuke anekdotes op over hooligans met lange messen en lange haren in de nek. Maar we verlaten de vorige eeuw en keren terug naar het heden. De Diekmanhal wordt door sommige Ajacieden onder ons oneerbiedig de ‘Dick man hal’ genoemd, maar wat maakt het uit, als het er op zo’n winterse zaterdag maar droog is en dat is het. We komen in onze poel twee oude bekenden tegen, Tukkers en TVC. De TVC’ers tonen zich weer de stugge ploeg zoals we ze kennen van eerder. Snelle jongens die kort op de bal zitten. GFC wat meer in balbezit maar de kansen gaan over en weer. Een redding op de lijn van Maxim en later keeper Sam houden ons in de wedstrijd. Dan een corner vlak voor tijd, de omroeper geeft einde wedstrijd, de bal gaat er voor ons in..scheids keurt ‘m goed, 1-0! Wij blij natuurlijk maar de Tubbergse leider is verre van amused en dat is heel begrijpelijk. Maar hier in Enske kennen ze nog geen videoreferee en zo komen we wat gelukkig aan de 3 punten, gezien het wedstrijdbeeld niet onverdiend echter. Tegen Tukkers een ander soort wedstrijd. Ze geven ons veel meer ruimte en daar weten onze boys wel raad mee, de tegenstander wordt constant onder druk gezet wat resulteert in een reeks mooie kansen. Nadat we het houtwerk een paar keer getest hebben is daar dan toch de opluchting van de verdiende 1-0! De voorsprong komt geen moment in gevaar en zo zijn we na 2 potjes al zeker van de beker! We hebben nu tijd over en omdat niemand het tegen onze JO9-1 durft op te nemen voor een vriendschappelijk potje, komt er spontaan een (groot)vader/(klein)kind spektakel tot stand. De (groot)moeders in de skybox smullen van het hoogstaande niveau dat zich nu ontrolt op het linoleum, de kids nog lang niet moe en de vaders aan het zweten en vooral aan het denken dat ze ook heel goed zijn. Ook nu blijven onze helden (ik bedoel de kids) ongeslagen, al komen de oudjes na een achterstand knap terug (1-1) en verdienen ze met enkele pogingen tot truukjes zeker respect. En er is ook niemand die ze uitlacht. De jongens verdienen echter de mooie beker en ook nog een certificaat. Tijd voor een ereronde! En volgende week op kunstgras alweer de volgende bekerclash, Heracles-uit!

Recent Posts
X